Rola Wojsk Obrony Cyberprzestrzeni w systemie bezpieczeństwa państwa wobec zagrożeń hybrydowych / The Role of Cyber Defence Forces in the National Security System in the Face of Hybrid Threats

Abstract

Celem rozdziału jest określenie rzeczywistej roli Wojsk Obrony Cyberprzestrzeni w systemie bezpieczeństwa państwa oraz zbadanie, czy są one jedynie wyspecjalizowanym komponentem militarnym, czy też pełnią funkcję węzłową w krajowym ekosystemie odporności na zagrożenia hybrydowe. Problem badawczy dotyczy zagadnienia, w jakim stopniu Wojska Obrony Cyberprzestrzeni wzmacniają zdolność państwa do zapobiegania, wykrywania, neutralizowania oraz odtwarzania skutków złożonych kampanii hybrydowych, obejmujących działania w cyberprzestrzeni, manipulację informacyjną, presję na infrastrukturę krytyczną oraz operacje prowadzone poniżej progu wojny. Zastosowano jakościową analizę instytucjonalno-prawną, krytyczny przegląd literatury polsko- i anglojęzycznej, analizę wtórną danych statystycznych z raportów CERT Polska i CSIRT GOV za lata 2020-2024 oraz studium przypadku incydentu dezinformacyjno-cybernetycznego związanego z fałszywą depeszą PAP z 31 maja 2024 r. Analiza potwierdza, że skuteczność Wojsk Obrony Cyberprzestrzeni nie wynika wyłącznie z posiadania zdolności technicznych, lecz z ich integracji z całym systemem bezpieczeństwa państwa, w tym z krajowymi CSIRT-ami, administracją publiczną, infrastrukturą krytyczną, sektorem prywatnym i strukturami sojuszniczymi. Empirycznie widoczny wzrost liczby incydentów w polskiej cyberprzestrzeni oraz narastanie zagrożeń mieszanych wskazują, że Wojska Obrony Cyberprzestrzeni powinny być traktowane jako komponent obrony państwa, odporności systemowej i wsparcia operacji połączonych, a nie wyłącznie jako narzędzie ochrony sieci resortu obrony.

Celem rozdziału jest określenie rzeczywistej roli Wojsk Obrony Cyberprzestrzeni w systemie bezpieczeństwa państwa oraz zbadanie, czy są one jedynie wyspecjalizowanym komponentem militarnym, czy też pełnią funkcję węzłową w krajowym ekosystemie odporności na zagrożenia hybrydowe. Problem badawczy dotyczy zagadnienia, w jakim stopniu Wojska Obrony Cyberprzestrzeni wzmacniają zdolność państwa do zapobiegania, wykrywania, neutralizowania oraz odtwarzania skutków złożonych kampanii hybrydowych, obejmujących działania w cyberprzestrzeni, manipulację informacyjną, presję na infrastrukturę krytyczną oraz operacje prowadzone poniżej progu wojny. Zastosowano jakościową analizę instytucjonalno-prawną, krytyczny przegląd literatury polsko- i anglojęzycznej, analizę wtórną danych statystycznych z raportów CERT Polska i CSIRT GOV za lata 2020-2024 oraz studium przypadku incydentu dezinformacyjno-cybernetycznego związanego z fałszywą depeszą PAP z 31 maja 2024 r. Analiza potwierdza, że skuteczność Wojsk Obrony Cyberprzestrzeni nie wynika wyłącznie z posiadania zdolności technicznych, lecz z ich integracji z całym systemem bezpieczeństwa państwa, w tym z krajowymi CSIRT-ami, administracją publiczną, infrastrukturą krytyczną, sektorem prywatnym i strukturami sojuszniczymi. Empirycznie widoczny wzrost liczby incydentów w polskiej cyberprzestrzeni oraz narastanie zagrożeń mieszanych wskazują, że Wojska Obrony Cyberprzestrzeni powinny być traktowane jako komponent obrony państwa, odporności systemowej i wsparcia operacji połączonych, a nie wyłącznie jako narzędzie ochrony sieci resortu obrony.