System zarządzania kryzysowego w teorii i praktyce bezpieczeństwa

Abstract

Celem monografii jest całościowe ukazanie zarządzania kryzysowego jako integralnego elementu systemu bezpieczeństwa narodowego, a zarazem jako rozwijającej się subdyscypliny nauk o bezpieczeństwie, posiadającej własny aparat pojęciowy, ugruntowane podstawy teoretyczne i rosnące znaczenie aplikacyjne. Autorzy dążą do połączenia perspektywy teoretycznej (definicje, modele, paradygmaty) z doświadczeniami praktyki – rozwiązaniami instytucjonalnymi, instrumentami działania i studium polskiego systemu zarządzania kryzysowego na tle rozwiązań międzynarodowych. Monografia łączy podejście systemowe i interdyscyplinarne: korzysta z dorobku nauk o bezpieczeństwie, zarządzania, prawa, socjologii, nauk technicznych i studiów strategicznych. Zastosowana metoda badawcza obejmuje analizę literatury przedmiotu, dokumentów normatywnych i strategicznych, wybrane studia przypadku oraz syntezę doświadczeń funkcjonowania polskiego systemu zarządzania kryzysowego w ostatnich dekadach. Dzięki temu opracowanie stara się nie tylko opisać stan obecny, lecz także wskazać logiczne kierunki zmian – od wzmocnienia podstaw prawnych i organizacyjnych, przez rozwój narzędzi informacyjnych i kompetencji kadr, po budowanie odporności społecznej na kryzysy.