Cyberterroryzm w erze zagrożeń hybrydowych / Cyberterrorism in the Age of Hybrid Threats

Abstract

szczególnym uwzględnieniem trudności w rozróżnieniu cyberterroryzmu od cyberprzestępczości, hacktywizmu i cyberwojny. Część druga poświęcona została identyfikacji głównych aktorów cyberterroryzmu oraz omówieniu metod działań stosowanych we współczesnej cyberprzestrzeni, w tym ataków na infrastrukturę krytyczną, operacji informacyjnych oraz wykorzystania oprogramowania ransomware. W części trzeciej cyberterroryzm ukazano jako element zagrożeń hybrydowych oraz przeanalizowano jego znaczenie dla bezpieczeństwa międzynarodowego, ze szczególnym uwzględnieniem problemu atrybucji oraz podatności państw demokratycznych na tego rodzaju oddziaływania. Problem badawczy rozdziału sformułowano: czy cyberterroryzm we współczesnym środowisku bezpieczeństwa funkcjonuje jako autonomiczne zjawisko, czy też stanowi narzędzie wykorzystywane w ramach szerszego spektrum zagrożeń hybrydowych? Hipoteza badawcza zakłada, że cyberterroryzm nie występuje obecnie jako samodzielna forma zagrożenia, lecz pełni funkcję narzędzia strategicznego oddziaływania w działaniach hybrydowych, którego skuteczność opiera się przede wszystkim na generowaniu efektów psychologicznych, społecznych i politycznych, a nie na bezpośrednim niszczeniu infrastruktury teleinformatycznej. W badaniach zastosowano metodę analizy jakościowej, obejmującą krytyczną analizę literatury przedmiotu, dokumentów strategicznych organizacji międzynarodowych, aktów prawnych Unii Europejskiej oraz raportów instytucji zajmujących się bezpieczeństwem cybernetycznym. Przeprowadzona analiza potwierdza zasadność przyjętej hipotezy oraz wskazuje na potrzebę dalszych badań nad cyberterroryzmem w kontekście zagrożeń hybrydowych.

The chapter addresses the issue of cyberterrorism as one of the key challenges of the contemporary international security environment. The first part presents the evolution of the concept of cyberterrorism and analyses the most important definitional approaches present in the literature on the subject, with particular emphasis on the difficulties in distinguishing cyberterrorism from cybercrime, hacktivism and cyberwar. The second part was devoted to the identification of the main actors of cyberterrorism and the discussion of methods of action used in modern cyberspace, including attacks on critical infrastructure, information operations and the use of ransomware. The third part shows cyberterrorism as an element of hybrid threats and analyses its significance for international security, with particular emphasis on the problem of attribution and the vulnerability of democratic states to such influences. The research problem of the chapter is formulated: does cyberterrorism in the modern security environment function as an autonomous phenomenon, or is it a tool used within a wider spectrum of hybrid threats? The research hypothesis assumes that cyberterrorism does not currently exist as an independent form of threat, but serves as a tool of strategic influence in hybrid operations, the effectiveness of which is based primarily on generating psychological, social and political effects, and not on the direct destruction of ICT infrastructure. The research used the method of qualitative analysis, including a critical analysis of the literature on the subject, strategic documents of international organizations, legal acts of the European Union and reports of institutions dealing with cyber security. The analysis confirms the legitimacy of the adopted hypothesis and indicates the need for further research on cyberterrorism in the context of hybrid threats.