Czy potrzebujemy fizjologopedii? / Do we need physio-speech therapy?

Abstract

Punkt wyjścia tego rozdziału – opierającego się na analizie dyskursu – opiera się na przeświadczeniu, że logopedia i fizjoterapia mają wspólną płaszczyznę, którą są terapeutyczne oddziaływania w obszarze zaburzeń mowy, a więc w obrębie traktu orofacjelnego, który wymaga interdyscyplinarnej uwagi. Jego istotę definiujemy w kontekście zjawisk – które traktujemy jako kontrapunkty naszej refleksji – określanych jako „hybrydyzacja logopedii”, „logopedia opiekuńcza”. Punktami odniesienia stają się tu manifest European Speech and Language Therapy Association (ESLA) oraz projektowana ustawa o zawodzie logopedy i samorządzie zawodowym logopedów. Wskazują one jako remedium na omówione inkongurencje paradygmaty Evidence Based Medicine (EBM) i Evidence-Based Practice (EBP) oraz medycyny integracyjnej. Na tym tle wprowadzamy propozycje logopedii integracyjnej oraz fizjologopedii jako praktycznego, interdyscyplinarnego obszaru pracy praktyków i naukowców reprezentujących różne specjalności. Kontekst ten pokazuje niespójność wyników codziennej praktyki terapeutów oraz ich niedostatecznego potwierdzenia – a niekiedy braku potwierdzenia – w badaniach naukowych, co uświadamia, że nauka nie nadążą za praktyką i potrzebami, które obecnie nie dotyczą tylko niebycia chorym, ale coraz częściej poprawy jakości życia. Dostrzeżenie tej prawidłowości prowadzi do pozytywnej odpowiedzi na pytanie zawarte w tytule pracy.

The starting point for this chapter, which is based on discourse analysis, is the belief that speech therapy and physiotherapy have common ground in the form of therapeutic interventions in the area of speech disorders, i.e., within the orofacial tract, which requires interdisciplinary attention. We define its essence in the context of phenomena – which we treat as counterpoints to our reflection – referred to as “hybridization of speech therapy” and “care speech therapy”. The points of reference here are the manifesto of the European Speech and Language Therapy Association (ESLA) and the draft law on the profession of speech therapist and the professional self-government of speech therapists. They point to the paradigms of Evidence-Based Medicine (EBM) and Evidence-Based Practice (EBP) as well as integrative medicine as a remedy for the discussed inconsistencies. Against this background, we introduce proposals for integrative speech therapy and physiotherapy as a practical, interdisciplinary area of work for practitioners and scientists representing various specialties. This context shows the inconsistency of the results of therapists’ daily practice and their insufficient confirmation – and sometimes lack of confirmation – in scientific research, which makes us realize that science cannot keep up with practice and needs, which currently concern not only not being sick, but increasingly improving the quality of life. Recognizing this pattern leads to a positive answer to the question in the title of this paper.