Formy komunikacji warunkiem sine qua non efektywnego zarządzania kryzysowego / Forms of communication as a sine qua non condition for effective crisis management

Abstract

Współczesna przestrzeń informacyjna charakteryzuje się niespotykaną dotąd dynamiką i turbulencją, co stawia przed ludźmi, organizacjami i instytucjami publicznymi nowe wyzwania w zakresie zarządzania kryzysowego. W kontekście zarządzania kryzysowego komunikacja przestaje być jedynie funkcją pomocniczą, a staje się podstawowym elementem skutecznego zarządzania kryzysowego. Jej rolą jest gromadzenie, przetwarzanie i rozpowszechnianie informacji niezbędnych do rozwiązania kryzysu lub złagodzenia jego skutków. Niniejszy rozdział ma na celu określenie kluczowych aspektów komunikacji w warunkach kryzysu. Wskazuje on na identyfikację barier i błędów w procesie komunikacji w warunkach kryzysowych, które prowadzą do eskalacji negatywnych skutków sytuacji kryzysowej. Obejmują one dezinformację, panikę społeczną czy nieodwracalną utratę zaufania do instytucji. Należy uznać, że komunikacja jest krytycznym i decydującym elementem systemu zarządzania kryzysowego. Zatem można przyjąć, iż skuteczność działań w sytuacji kryzysowej jest bezpośrednio zależna od wdrożenia proaktywnej, przejrzystej i skoordynowanej strategii komunikacyjnej. Brak formalnego planu, nieznajomość fundamentalnych zasad komunikacji i ignorowanie zagrożeń, takich jak dezinformacja, nieuchronnie prowadzą do eskalacji kryzysu i potęgują straty, w tym te najtrudniejsze do odbudowania – straty wizerunkowe.

The contemporary information environment is characterized by unprecedented dynamics and turbulence, which poses new challenges for individuals, organizations, and public institutions in the field of crisis management. Within this context, communication ceases to be merely a supporting function and becomes a fundamental component of effective crisis management. Its role is to collect, process, and disseminate information necessary to resolve a crisis or mitigate its consequences. The purpose of this article is to identify the key aspects of communication under crisis conditions. The study highlights barriers and errors in the communication process during crises, which lead to the escalation of negative outcomes. These include disinformation, public panic, and the irreversible loss of trust in institutions. Communication should therefore be recognized as a critical and decisive element of the crisis management system. Accordingly, it can be assumed that the effectiveness of actions in a crisis depends directly on the implementation of a proactive, transparent, and coordinated communication strategy. The absence of a formal plan, lack of knowledge of fundamental communication principles, and disregard for threats such as disinformation inevitably result in the escalation of crises and exacerbate losses, including the most difficult to recover – reputational damage.